Nobelova nagrada za litijum-jonske baterije

Written by

Nobelova nagrada za litijum-jonske baterije

m:ovo m:ono, tehnologija| Views: 69

John Bannister Goodenough, Stanley Whittingham i Akira Yoshino su ove godine, za svoje litijum-jonske baterije, ovjenčani Nobelovom nagradom za hemiju.

Goodenough je američki naučnik rođen u Njemačkoj, Whittingh je „američko-britanski hemičar“, dok je Yoshino Japanac, pa je ovogodišnji Nobel za hemiju, na neki način, pripao svim (ili ono, bar, mnogim) građanima svijeta. Sva trojica laureata su u poodmaklim godinama; prvi ima 97 i samim tim je najstariji dobitnik Nobelove nagrade ikad, drugi 77, a treći 71 godinu.

Međutim, vratimo se na na ono zbog čega su njih trojica zapravo i nagrađeni, a to su litijum-jonske baterije. Konceptualno, litijum-jonska postoji još od 1979. godine, no trebalo je čekati do 1985. dok bude patentirana, da bi tek sedam godina kasnije počela njena industrijska proizvodnja.

O važnosti ovih baterija je suvišno i govoriti, iako u vrijeme njenog nastanka nije bilo izvjesno gdje će se sve ona danas, četiri decenije kasnije, koristiti. Izvjesno je, pak, da su litijum-jonske baterije donijele veliku dobrobit čovječanstvu, što i jeste svrha ove prestižne nagrade.

Naime, litijum-jonske baterije su dale poseban pečat svijetu tehnologije. One su oblikovale našu svakodnevicu, s obzirom da napajaju aparate bez kojih je svijet danas teško zamisliti, kao što su pametni telefoni, laptopovi ili električna vozila.

Njihova prednost se ogleda u tome što se njihov rad ne zasniva na hemijskim reakcijama koje razgrađuju elektrode, već na litijumskim jonima koji teku između anode i katode. Litijum-jonske baterije su postavile temelje bežičnog društva bez fosilnih goriva i za čovječanstvo su od nemjerljive koristi.